Geweld tegen vrouwen en meisjes: een maatschappelijke crisis

Jaarlijks worden circa 43 vrouwen in Nederland vermoord door hun (ex-) partner (Bron: Centraal Bureau voor de Statistiek). In 2024 hebben bijna 1,3 volwassen Nederlanders huiselijk geweld gemeld over het voorgaande jaar (bron: huiselijkgeweld.nl).

Echte vooruitgang blijft uit
Geweld tegen vrouwen en meisjes is hiermee aantoonbaar geen incident en al helemaal geen privézaak. Het is een structurele schending van mensenrechten die zich afspeelt in huiskamers, op straat, online en zelfs in instellingen die veiligheid zouden moeten bieden. De cijfers keren elk jaar terug. De verontwaardiging ook. Echte vooruitgang blijft uit. De maatschappelijke kosten van gender gerelateerd geweld lopen jaarlijks in de honderden miljoenen door zorg, rechtspraak, verzuim en verlies van arbeidskracht. Het is geen randthema, het is een maatschappelijke crisis!

Daders
Van jongs af aan leren meisjes hoe zij zichzelf moeten beschermen. Niet alleen naar huis lopen. Niet te opvallend kleden. Niet te veel zeggen. Deze reflex duwt de verantwoordelijkheid richting de verkeerde partij. Ondertussen worden seksistische opmerkingen en ongelijkwaardige behandeling door velen nog steeds als onschuldig afgedaan. Die ‘kleine’ momenten leggen de bodem voor een cultuur waarin geweld kan gedijen. Het probleem ligt bij de daders én bij een samenleving die te vaak wegkijkt.

Preventie
Wie te maken krijgt met geweld en hulp zoekt, treft een systeem dat wankelt. Ongeloof, bureaucratie en victim blaming zijn geen uitzonderingen. Aangifte doen is zwaar en de kans op vervolging klein. Tegelijk groeien meisjes op met schadelijke stereotypen en digitale intimidatie. Met deepfakes, wraakporno en online bedreigingen verschuift geweld naar plekken waar nauwelijks toezicht is en meisjes permanent bekeken worden.  Als we geweld willen voorkomen, moet preventie beginnen waar normen gevormd worden. Thuis, in de media en in het onderwijs. Met les over gelijkwaardigheid, grenzen en respect.

Empowerment als onderdeel van de oplossing
Verantwoordelijkheid ligt nooit bij het slachtoffer. We kunnen wel zorgen dat vrouwen en meisjes versterkt worden. Vechtsport helpt daarbij. Krav Maga, jiujitsu, karate en kickboksen vergroten niet alleen de fysieke weerbaarheid maar vooral ook het zelfvertrouwen en het vermogen grenzen te stellen. Het is geen remedie voor een structureel probleem, maar het kan wel een waardevolle bouwsteen zijn van empowerment.

Maar ook zijn mannen onmisbaar in de verandering om te komen tot een oplossing.
Omdat geweld tegen vrouwen grotendeels door mannen wordt gepleegd, kunnen mannen zich niet aan de oplossing onttrekken. De meerderheid van mannen zijn géén daders, maar wel deel van de cultuur en dus ook van de oplossing. 
Seksisme benoemen, grenzen respecteren en elkaar aanspreken is geen extraatje maar het absolute minimum. Mannen kunnen bondgenoten zijn door actief te laten zien hoe gelijkwaardigheid er uit ziet: in relaties, op de werkvloer, bij sportclubs en in vriendengroepen.  Pas als mannen actief verantwoordelijkheid nemen, wordt de cultuur die geweld mogelijk maakt doorbroken.

Wat moet gebeuren
- Garantie op veilige en toegankelijke opvang, inclusief gespecialiseerde hulp.
- Snelle, voorspelbare en consequente strafrechtelijke opvolging, zodat aangifte zinvol wordt.
- Onderwijs waarin gelijkwaardigheid en consent centraal staan.
- Aandacht voor digitale veiligheid, betere bescherming door betere handhaving.
- Ruimte voor empowerment, waaronder betaalbare vechtsport.
- Een cultuur die vrouwen beschermt, gelooft en ondersteunt.

Gevolg van keuzes
Geweld tegen vrouwen en meisjes stopt niet vanzelf. Het stopt pas wanneer we weigeren nog langer weg te kijken. Ook jij die dit nu leest! Wanneer we slachtoffers serieus nemen en daders zonder uitvlucht aanspreken. Wanneer mannen hun rol pakken en instellingen eindelijk verantwoordelijkheid nemen. Geweld tegen vrouwen is geen onvermijdelijkheid maar het gevolg van keuzes. We hebben als volksvertegenwoordigers de plicht om beleid te maken dat vrouwen echt beschermt. Ik zette die stap in Limburg, onder andere door op 12 december 2025 een motie in te dienen. Maar het is allang tijd dat heel Nederland stappen zet. Samen kunnen en moeten we het doorbreken. Niet morgen. Vandaag. 
Helaas was er geen politieke meerderheid in de Staten om deze motie te steunen.

Sabine Koopman
Statenlid VVD Limburg

Ik ben tevreden met dit artikel!